Pag-iisa

        Dahil puro positibo o optimistic ang mga nakaraan kong tula, naisipan ko namang gumawa ng isang tulang may negatibo o pessimistic na tono. Gusto kong ipahiwatig na mayroong mga pagkakataon na wala tayong maaasahan, kahit maraming bagay at tao sa mundo, kung hindi ang ating mga sarili. Isang maaaring pagtingin din sa mundo ay tayo ay nag-iisa. Isa lamang tayong tuldok sa kabuuan ng mundo.

Sa isang daigdig

Magkakilala lamang ang dalawang bagay kapag nagbanggaan

Mga planeta, bulalakaw, tala, at kalawakan

Na walang kamalayan sa mga mundong nasa loob nila.

Sa isang mundo

Magkakilala lamang ayon sa pangalan ng bansa

Mga nayon, pulo, isla, at kontinente

Na naglalaban para makarating sa itaas.

Sa isang bansa

Hindi magkakilala

Mga babae, lalaki, bata, at matanda

Na walang pakialam sa buhay ng iba.

Sa isang komunidad

Maraming kakilala

Mga ate, kuya, tito, at tita

Na hindi naman natin kapamilya.

Sa isang paaralan

Marami tayong kakilala

Mga talagang kaibigan, at feeling-kaibigan

Na hindi lahat ay dadamay sa atin sa oras ng kagipitan.

Sa isang tahanan

Marami tayong minamahal

Mga magulang, at kapatid

Na sasama sa atin ngunit minsan ay aahas din.

Sa isang silid

Maaaring marami tayong kakilala sa labas

Mga kapuso, kapatid, at kapamilya

Na kung titingnan mo ang iyong pailigid ngayon ay wala.

Ikaw ay nag-iisa.

Nag-iisa.

Iisa.

Isa.