Makabagong Panahon

Marami na tayong mga social networking sites ngayon. Gumawa ako ng iba't ibang mga tula tungkol sa mga makabagong paraan ng pakikipag-usap na ito. Walang sukat at tugma ang mga tulang ito.

Friendster

Oo, ito ay laos na

At patay na yata.

Ngunit noong buhay ito

"Pahingi ng testimonial" ang puro makikita mo.

Ito ang naging basehan

Sa pagiging palakaibigan sa buhay.

Bakit ganito?

Hindi naman totoo ang lahat ng sinasabi tungkol sa iyo.

Nagsawa ang tao rito

Kaya ito'y namatay

Ngunit may iba pang mga sumulpot

At marami pang mga susulpot ngayon, sa makabagong panahon.

Twitter

Tweet, tweet, tweet

'Di ba tunog lang iyan ng ibon dati?

Ngayon, ano na ang nangyari?

Pati tao, pwede na mag-tweet!

Kahit ano na pumasok sa isipan

Inilalabas dito.

Mga saloobin, galit, o kahit ano lang

Minsa'y mga sikreto pa.

Dahil dito, alam na ng lahat

Ang tungkol sa buhay mo.

Hindi ka ba natatakot

Na alam ng mundo ang iniisip mo?

Isa pang problema rito

Ay 140 na titik lamang ang maaaring gamitin.

Kailan pa nagkaroon ng limitasyon sa pagpapahayag ng damdamin?

Ngayon lamang, sa makabagong panahon.

Facebook

Kung hindi ka in sa panahon ngayon

Iisipin mo, ano nga ba ito?

Mukha ba ito ng tao, o libro?

Wala sa dalawang ito.

Ito ay isang website

Kung saan puwedeng makipag-usap

Sa mga kaibigan mo, kahit saan man sila.

Hindi ba't nakatutuwa?

Marahil masaya sa una

Ang pag-add ng mga bagong kaibigan

Ngunit kung iisipin mo

Ano ang bisa nito kung 'di lahat ay malapit sa iyo?

Isa pa, kailan pa naging limitado

Ang pagkakaibigan sa larawan o profile picture

At maaari mo nang kausapin ang kahit sino?

Ngayon lamang, sa makabagong panahon.

At Iba Pa

Ang mga sinabi ko ang mga pinakakilala

Ngunit marami pang mga ganito.

Blogspot, Google+, MySpace, Tumblr at iba pa

Na ginagamit para makipag-usap at maghayag ng isipan.

Hindi mawawala ang mga ito

Hanggang may internet at tinatangkilik ng tao.

Marahil ay kapag lumipas na ang panahon

Malalaos na ang mga ito, ngunit mapapalitan ng bago.

Sa Kabuuan

Dati, mahirap ang paraan ng pakikipag-usap

Kailangan mo pang makita ang taong kakausapin

Ngunit ngayon, puwede nang mag-tweet o mag-inbox

Sobrang dali na nito.

Ngunit huwag nating kakalimutan

Na ang buhay mo ay hindi limitado sa computer screen

Kaya lumabas ka at gumala

Bago ka kainin ng makabagong mundo at mawala ang lahat.

Ano ang Totoo?

Sa buhay ng tao

Ninanais niya ang katotohanan

Hinahanap niya ito

At kung hindi natuklasan, ay malulungkot siya nang todo.

Ngunit paano kung hindi na lumabas ang totoo?

Posible ba iyon?

Ayon sa isang tao

Ang katotohanan ang mangingibabaw.

Palagi bang ganito?

Sa mundong ito na puno ng mali

Ano, para sa atin, ang tama?

Ito ba ay ang paggawa ng mabuti

O ang hindi paggawa ng masama?

Sino ang nagsasabi kung ang bagay ay totoo o hindi?

Ang Diyos ba, o ang tao?

Ito ba ay mayroong basehan

O isang opinyon na nagbuo sa pagdaan ng panahon?

Marahil ay naiirita ka na

Sa dami ng mga tanong ko rito

Ngunit kung iyong iisipin

Ano nga ba ang sagot sa mga tanong na ito?

Sabi nila

May mga katanungan na hindi nasasagot

Ngunit para sa akin, walang tanong na hindi masasagot

Kaya bahala ka nang tapusin ito.

                Hindi mo ba naintindihan ang tula? Subukan mong i-highlight ang mga salita at basahin mo ulit!

                Hindi lahat ng bagay sa buhay ay maiintindihan natin sa isang pagtingin lamang. Kailangan nating isagawa ang pagbasa sa gitna ng mga linya sa literal at matalinghagang paraan o reading between the lines, literally and figuratively. Mahalaga rin na hindi ka umasa sa iba para sa mga kasagutan sa mga tanong mo sa buhay. Ang ilang mga bagay ay matutuklasan mo lamang sa iyong sarili, at ikaw rin ang gagawa ng sarili mong daan sa buhay. Ikaw na ang bahala kung paano mo bubuuin ang landas na gusto mong tahakin.

Pag-iisa

        Dahil puro positibo o optimistic ang mga nakaraan kong tula, naisipan ko namang gumawa ng isang tulang may negatibo o pessimistic na tono. Gusto kong ipahiwatig na mayroong mga pagkakataon na wala tayong maaasahan, kahit maraming bagay at tao sa mundo, kung hindi ang ating mga sarili. Isang maaaring pagtingin din sa mundo ay tayo ay nag-iisa. Isa lamang tayong tuldok sa kabuuan ng mundo.

Sa isang daigdig

Magkakilala lamang ang dalawang bagay kapag nagbanggaan

Mga planeta, bulalakaw, tala, at kalawakan

Na walang kamalayan sa mga mundong nasa loob nila.

Sa isang mundo

Magkakilala lamang ayon sa pangalan ng bansa

Mga nayon, pulo, isla, at kontinente

Na naglalaban para makarating sa itaas.

Sa isang bansa

Hindi magkakilala

Mga babae, lalaki, bata, at matanda

Na walang pakialam sa buhay ng iba.

Sa isang komunidad

Maraming kakilala

Mga ate, kuya, tito, at tita

Na hindi naman natin kapamilya.

Sa isang paaralan

Marami tayong kakilala

Mga talagang kaibigan, at feeling-kaibigan

Na hindi lahat ay dadamay sa atin sa oras ng kagipitan.

Sa isang tahanan

Marami tayong minamahal

Mga magulang, at kapatid

Na sasama sa atin ngunit minsan ay aahas din.

Sa isang silid

Maaaring marami tayong kakilala sa labas

Mga kapuso, kapatid, at kapamilya

Na kung titingnan mo ang iyong pailigid ngayon ay wala.

Ikaw ay nag-iisa.

Nag-iisa.

Iisa.

Isa.

Sa Nagdaang Taon

                Natutunan ko sa aking klase sa Lit14 ang iba't ibang malikhaing paraan ng paggawa ng tula. Dahil napagdaanan din natin sa Fil12 ang mga tula at dahil magtatapos na ang ikalawang semestre, naisip ko na nararapat lamang na bumuo ako ng ilang mga tula tungkol sa aking mga karanasan sa aking unang taon sa Ateneo. Walang tiyak na sugat at tugma ang mga tulang ito.

A-B-C-D-E  ang simulang mga titik :

Ako'y isang mag-aaral na nanggaling sa La Salle

Binata na nang pumasok sa Ateneo.

Computer Science ang pinili kong kurso

Dahil ito ang hilig ko.

Ewan ko kung ito ang tama para sa buhay ko.

1-2-3-4-5 na pantig:

Sa

usad

ng oras

ang lahat ay

naging maayos.

'Di

ako

malungkot

dumami na

kaibigan ko.

May

hirap

minsan sa

pag-aral ko

ngunit kaya pa.

5-7-5 na pantig (Haiku):

Ngayo'y hindi ko

pinagsisisihan na

dito nag-aral.

Alam ko na 'to

ay tama na sa akin

ako'y kuntento.

Ngayo'y patapos

unang taon ko rito

napakabilis.

Malayang taludturan:

Hindi ko na alam

Ang dapat asahan

Sa mga susunod na taon

Ngunit masaya ako.

Kahit na mayroong pagsubok

Malalampasan ko ito

Dahil ayon nga sa iba,

Walang pagsubok na 'di malalampasan.

Ako'y biniyayaan ng Poong Maykapal

At gagawin ko ang lahat

Para hindi masayang

Ang regalong ito mula sa langit.

Nais ko lamang magpasalamat

Sa mga naging guro ko

Lalo na sa iyo, ginoo.

Binigyan mo ako ng bagong pananaw sa buhay.

Paulit-ulit mong idiniin ang Gabay sa Ispeling

At aminado akong nahirapan ako rito

Ngunit natuklasan ko ang kahalagahan nito

Na dapat ay lagi tayong maging maingat sa ating mga gagawin

Dahil sa buhay ay may mga pagkakataon na

Hindi natin maitatama ang ating mga pagkakamali.

Pinahalagahan mo rin ang wika

Na pangkaraniwan na sa atin sa araw-araw

Ngunit binigyan mo ito ng bagong buhay at kulay

At natuklasan ko na dapat talaga itong bigyang pansin

Dahil ito ang sagisag ng ating bayan

At ito ang nagbubuklod sa atin sa ibang bahagi ng mundo.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari

Kapag hindi ako nakapag-aral ng Fil12

Marahil ay magiging padalos-dalos pa rin ako

At walang pakialam sa wika at panitikan

Ngunit ngayon ay iba na ang lahat, aking ginoo.

Salamat, Edgar Samar, sa bagong buhay na ito.